#Campinglife

Campinglife. Zomaar ineens kwam spontaan het idee; zus, zwager en hun kids A & L op zoeken tijdens hun kampeervakantie in Frankrijk. Maanden later begon het spontane idee vormen aan te nemen.. De baas keurde het verlof goed en tickets werden geboekt. 

De diva in mij, versterkt door vriendinnetje S, maakte zich ineens een beetje zorgen.. Daar waar ik vroeger survivalfan was, ben ik nu fan van ijskoud water, lekkere zachte zonnebedjes en een comfortabel zacht matras. En een rustig zwembad. Of in ieder geval; een rustig plekje. Voor mij, mijn boek, en; mijn luie beentjes die op vakantie lekker tot rust willen komen van alle drukte in het dagelijkse leven.
Niet met samengeknepen billetjes met zand er tussen rennen naar een vies stinkend campingtoiletje. En een buikkrampje in zo’n situatie is al helemaal horror 2.0…

Niet half lauw water, maar ijskoud asjeblieft. Geen vieze handjes, maar lekkere schoonmaakdoekjes.. En schoon sanitair. 

Toen zuslief me geruststelde dat ik niets mee hoefde te brengen(behalve mijn eigen hoofdkussen) én we gewoon privésanitair hadden kon het avontuur beginnen. 
Mijn kleine grote trots, de inmiddels 18 jarige dochter van m’n zus, A, was een weekje naar de Ardennen en zou samen met mij vliegen.  

Gezellig! Voor ik het wist stapten we uit op vliegveld Montpellier. Alsof er iemand met een warme fohn ons welkom heette. Heerlijk! Het instant vakantie gevoel werd versterkt toen we onderweg naar de camping het mooie Franse wijnlandschap zagen. 

De camping oprit was een statige oprijlaan met een boel mooie palmbomen. Je zou bijna denken dat je de oprit van een 5 sterren hotel in Turkije op komt rijden…

Eenmaal bij de plek die ik een week “thuis” zou noemen was het een verassing. ENORME tenten, waar je gewoon makkelijk in kan staan, aan elkaar gemaakt met een zogenoemd “eventshelter”.. Schaduw. Een mooie boom, een grote eettafel met gezellig tafelkleed en 5 heerlijke camping stoelen. 
Oke, het was een beetje zanderig. Maar het zag er prima uit allemaal!  
Aan de campingplaats stond een huisje: het eigen sanitair. Halelujah. Een toilet, met wat doorspoel problemen, maar dat heb ik áltijd. (3 x van hotelkamer verhuizen om toiletproblemen met vriendinnetje S is bijna regel in plaats van uitzondering)

Een wasbak en een heerlijke ruime douche! En dan nog een aanrecht met wasbak en koelkast. 

Ja. Zo kan de diva in mij prima kamperen. 

Ik legde mijn koffer in de voortent van wat een week mijn slaapplek zou worden. Trok mijn zwarte Birckenstockslippers aan, en een bikini en daaroverheen een 10 euro strandjurkje. 
En zo heb ik er de hele week bijgelopen. En nee dat jurkje heb ik niet gewassen. De hele week niet. De bikini’s uiteraard wel. 

Voor het ontbijt lekker een paar kilometer hardlopen met zuslief.. Over het strand en door het bos. 

Of lekker zwemmen met m’n nichtje. 

De hele dag luierend doorbrengen. Het strand lag ongeveer aan de camping, en was goed voor kilometers lange strandwandelingen en goede gesprekken met zuslief. En heerlijke girltalk zwemuurtjes met nichtje A.

Krakend vers stokbrood met Nutella. En camembert.. Sappige nectarines, carameltoffees, bijzondere chipssmaakjes (gegrilde kip of mosterdchips…)

Een middagje shoppen, een plaatselijk marktje bezoeken.. Een volleybalwedstrijdje met volkomen vreemden (fanatieke Fransmannen die mij woedend aankijken als ik weer eens een bal het veld uit ros) 

Lui en vooral relaxed leven.

Het slapen in de tent was onwijs gezellig! Hor open, snel de tent in duiken, hor dicht. Keiharde lachbuien om 07.00 uur.. 
Met alles wat er kampeer gerelateerd misging was er vanaf dag een de uitspraak “Campinglife is hitting me hard”

Dingen als je natte haarelastiekje in het zand laten vallen. 

Of bijna op je bek gaan over een lijntje van de tent. 

Of een leeglopend luchtbed. (Gelukkig had zuslief een reserve)

Of zand op je fles zonnebrandcreme.

Een muggenbult op je voet,tiet én op je kont.

Om al die “campinglife” dingen konden we hard lachen! Ja, ik ja. Hoe is het mogelijk!

En zo nog tig dingen. Ik heb de hele week niet in de spiegel gekeken. Op de karaoke avond na. Voor ongeveer 1000 man uit volle borst “Het is een nacht” van Guus Meeuwis zingen is toch net even wat makkelijker als je haar goed zit, en je mascara en een lipglossje op hebt. En een litertje sangria.

Tijdens de kinderdisco keek ik eerst een half uur vol verbazing (en in shock) naar alle ouders die mee stonden te dansen. 

Toen greep ik A van haar stoel; “Dit kunnen wij beter” en losssss!  Vaders die losgingen terwijl de kids met pruillip en kop op onweer op een stoel zaten te wachten. (I feel you kiddo!)
Elke avond verse groenten halen voor de sla, en elke ochtend vers stokbrood. 

Wat een leven. Af en toe even zwemmen in het zwembad, ik geef toe, dat was me te druk. Te veel kinderen. Maar af en toe was prima. 

Op geen enkele manier te vergelijken met de heerlijke luxe en totale stilte twee maanden geleden met vriendin S in Turkije.

Maar wat heb ik genoten. 
Ik ben ondanks het continu smeren met factor 30 toch lekker bijgekleurd, ik had eindelijk weer qualitytime met zuslief.. En bovenal; gezelligheid en uitrusten.
Het luxe luchtbed sliep heerlijk, het geluid van de tent was kalmerend.. En in de morgen wakker worden en de frisse zeelucht ruiken en krekels horen in plaats van sirenes … Ja… 

Dat was een prima week vakantie.

Ik schrijf dit in het vliegtuig.. Straks kijk ik voor het eerst weer eens goed in de spiegel. Ik gok zo dat mijn wenkbrauwen een slagveld zijn.. Maar agh.. Ik ben uitgerust en heb genoten! 
–> Inmiddels een week thuis, en oh wat mis ik Frankrijk en de camping.  

Advertenties

Kassa avonturen

Ik waarschuw alvast vooraf; judgemental en gemeen blogjes alert;

Met mijn nog rode kop met ontploft pluishaar stond ik gister nog nazwetend van een uur keihard bikkelen in de sportschool aan de kassa van de Albert Heijn. 
Met m’n grote gele sporttas, grijze trainingspak met felle Adidas strepen en vrolijk gekleurde zomerschoentjes leek ik waarschijnlijk zo weggelopen uit een programma waar ze je vertellen dat je wel eens wat aan je uiterlijk mag doen en mij dan vervolgens in een kek mantelpakje met torenhogen hakken zouden sjorren. All for the greater good uiteraard. Een opgestoken kapsel of een krultang door m’n Loekie de Leeuw manen, een flinke laag Praxis met extra glitter op m’n snoet en dan zouden ze me vast de perfecte schoondochter vinden. Tot ik m’n smoel opentrek, maar dat terzijde.
Goed.  De rijen bij de kassa’s waren lang, en uiteraard koos ik de rij waarbij een net nieuw kassameisje zat. In plaats van bliepbliepbliep was het bliep

Bliep

Bliepbliep

Bliep

“Wat is code voor deze peren ook al weer?” “Welke peren?” “Deze!” “Dat zijn goudreinette appels!”

Bliep

Bliep
Ik verheug me op de Rocky Road die in m’n mandje ligt en denk aan het lesauto principe.. Iedereen moet het leren tenslotte.

Trots op mezelf voor het hebben van dit geduld hoor ik de meisjes voor me zuchten.. “We gaan wel even Tinderen”  er komt een Iphone tevoorschijn en er verschijnen steeds heeeel kort foto’s op het scherm. Heel kort omdat de meiden alles in een nanoseconde lachend naar rechts swipen.  

Omdat ik wel eens op mooie vrouwen jacht ben voor een collega op zijn Tinder weet ik dat alles wat je niet aanstaat naar rechts gegooid moet worden.  Joep doei en de mazzel.

Het tafereel herhaalt zich en langzaam gaan er swipes naar links. Steeds meer. Ineens zijn de foto’s op. Ik mag hopen dat haar Prins in de witte BMW tussen de swipes naar links zit. 

“Je moet die ene selfie van gister als profielfoto doen Daisy!” 

De selfie in kwestie komt tevoorschijn en hij is goed te zien op de grote iphone. Het eerste wat ik denk “Wauw wat een prachtige kop. En WAUW! wat een ogen” en dat terwijl ik stiekem meegluur en maar relatief kort kon kijken..  “Ja die is wel goed he…” Mompeld mevrouw Tinder terwijl ze hem schijnbaar instelt als nieuwe profielfoto. Ze mompeld nog iets over een nieuwe app die ze gebruikt had voor de foto te bewerken. Vriendin van mevrouw Tinder grijpt haar telefoon uit haar tas en zegt “Oh ik hoop dat ie er ook voor de Android telefoons is!” 

Overigens; Ik durf te wedden dat iedereen met een pik Mevrouw Tinder in de Tinder app nu op de linker stapel swiped “Fuckable”  en geef ze eens ongelijk! 

Terwijl ik m’n boodschappen op de band leg en de oh zo langzame kassiere in discussie is over teveel aangeslagen biertjes met een van de zoveel plaatselijke alcoholisten bekijk ik mevrouw Tinder van top tot teen en gooi er een genadeloze gemene analyse overheen.  

Geen kont, zover ik kan zien ook geen tieten. Magere kuiten en daardoor lijken haar voeten nogal groot in haar pumps met kapot gelopen hak. Ik schat haar zonder hakken 1.65. Het zachtroze jasje zou mijn vriendinnetjes S en C geweldig staan maar maakt mevrouw Tinder ontzettend flets. Afgekloven nagels aan onverzorgde handen vallen extra op omdat de mouwen van het jasje net te kort zijn.  En dan nu; haar hoofd; het hoofd wat op De Selfie echt prachtig was.  Ik werd bijna verliefd op de selfie! Bijna want;

Nee. Neen. Nope. IN GODSNAAM VERANDER JE PROFIEL FOTO JIJ OPLICHTSTER!

Er zit een laag makeup op, niet overdreven veel.. Maar; verkeerde kleur foundation. En hij houdt op bij je kin! Maskerteffectje. Had het dan op z’n minst even uitgesmeerd! En waarom zegt haar vriendin hier niets van?! Misschien even een bad makeup dagje, zou kunnen. Maar je ogen zijn flets blauw. Niet knallend groen zoals op De Selfie. Je wimpers zie ik niet zo groot en mooi gewaaierd als op de foto.. Of nouja.. Ik zie ze wel maar er zit zoveel mascara overheen geklonterd dat het een spinnenpotige bende is geworden.  Je blush zit wel goed, mooi perzik kleurtje, staat mooi bij je verkeerde kleur foundation. En het geeft een beetje leven op je snoet.  Je lippen zijn dun, en op de foto leken ze toch echt veel veeel voller. Fake it till you make it denk ik zo.

Om nou te zeggen dat je op je profielfoto van je Tinder lijkt; nee. Dat prachtig mooie meisje met felgroene ogen.. Nee. Dat ben jij niet. Je lijkt er niet eens op. Je huid niet, je ogen niet, je haar niet, je lippen niet. In de verste verte niet.  

Zo. So far voor mijn heerlijk gemene post. Ik gok zo dat als Mevrouw Tinder een Tinder match krijgt en een Tinder fuck date dat er weinig geneukt wordt. (Of het moet voor volk en vaderland gedaan worden…..)

Tenzij er in het echte leven ook filters bestaan, en real life apps om je van “gewoon” naar “superpretty face” te transformeren.

Niet dat ik enig recht van spreken had. Ik zag er namelijk nog 10 x erger uit. En ook ik maak me regelmatig schuldig aan “even een filtertje over mn bleke kop” als ik een leuke foto wil posten maar er wel erg sneeuwwitje op sta. 

Maar complete transformaties…. En als prachtig mooi engeltje op je dating of profiel foto en dan in het echt gewoon een uit een dozijn.. Nee.. 

Zo werkt het niet.  Vind ik.  

Iets met sport enzo

Mijn hele leven ben ik al sportief.  Niet heel competief, maar wel altijd in beweging. 

Ik heb dan ook de nodige blessures gekend. Van simpele botbreuken en gescheurde pezen/spieren tot maandenlang (jarenlang eigenlijk..) naslepende pijnlijke ellende met m’n bekken.   Eerst was ik er kwaad over, en verdrietig. Tot ik accepteerde, en overnieuw begon.  Iets opbouwen, zoals een conditie, vergt flink veel tijd en oefening. Dit wordt een bij elkaar geraapt verhaal.. Over sporten, eten, en conclusies trekken.

Toen ik begon met onregelmatig werken eindigde mijn leventje met regelmaat. Drie vaste dagen kickboksen in de week of vaste dagen turnen/trampolinespringen/dansen was plantechnisch niet te doen. 

So far voor de dingen die op vaste tijden waren. Ik begon het hardlopen te ontdekken. En de sportschool krachttrainings apparaten. Dat kon tenminste op mijn eigen tijden.

En zo begon de hardloop verslaving. Van een paar kilometers naar halve marathons. Van twee keer per maand naar vijf keer per week. Van voor de fun en een slank lijf naar omdat ik-eigenlijk-een-fucking-psycholoog-nodig had of iemand wou slaan. 

Jep. Rennen werd mijn therapie. Boos/verdrietig/gefrustreerd/heartbroken/vol haat/verliefd/in rouw… Alles werd rennend opgelost. Ik rende terwijl de tranen over m’n wangen biggelden, en ik rende met een grijns van oor tot oor. Ik rende met 30 graden zon op het heetst van de dag als een hijgende hond. En ik rende over bevroren en besneeuwde fietspaden. Ik rende door de stromende regen en midden in de nacht. Ik rende met koorts en ik rende met met een gebroken teen. 

Ik was zoals ik al zei ook altijd sponsor/lid (verschilde nogal) van een sportschool. Ik heb ze allemaal gehad, superdeluxe met zwembad en enorm wellness gedeelte tot Ladies Only op het Amsterdamse Bos en Lommerplein. Die laatste, dat wil je niet. Met haren verstopte doucheputjes, de sauna stonk naar een mengelmoesje van oude karnemelk en knoflook.  En het personeel zullen we het maar niet over hebben. 

Ik zeg niet voor niets lid/sponsor, want bij sommige sportscholen kwam ik serieus veeels te weinig.  Maar gelukkig rende ik genoeg om gewoon lekker fit te blijven. Bij andere sportscholen kwam ik wel, maar niet echt fanatiek.

Ondertussen ben ik een #teamalwayshungry in m’n eentje. Iedereen die mij enigzins kent, weet dat eten mijn hobby is. Veel collega’s weten het, en zeker m’n vriendinnetjes die weten dat als ik out of the blue narrig/boos/irritant ga doen, het voedertijd is. 

Tijdens mijn laatste shopsessie met vriendinnetje C, vroeg ze heel schattig “Wordt je agressief als we eerst nog hier naar binnen gaan? Of moet ik je eerst te eten geven?” She’s not even kidding. En dat snap ik wel, want ik ben een wolf in schaapskleren.

Ik ga van poes lief naar rambo 8.0 nog sneller als dat jij een kinderbueno uit z’n rottige dubbele verpakking hebt gehaald. (To hell met de eikel die die verpakking heeft bedacht..)

Vreetzak dus. Maar door het vele sporten bleef alles altijd in balans. Van buiten dan. Van binnen was ik net Willy Wonka’s Chocolade fabriek. (En suikerverslaafd. Geestelijk functioneerde ik maar half zonder suiker. Dat is gelukkig alweer ruim 2 jaar met regelmatig een dieptepuntje een groot succes.)

Maar ondanks het hoge Willy Wonka gehalte in mijn lijf was daar uiterlijk niet veel van te zien..

Daarom krijg en kreeg ik vaak onterecht opmerkingen als “Ja jij hebt mazzel met je lijf!” “Had ik dat maar.. Dat ik er niets voor hoef te doen” “Ja ik word al dik als ik naar die zak chips kijk!!” “Heeeerlijk zeg, altijd eten en dan toch niet dik zijn, mazzelaar!” “Goh jij hebt vast geen aanleg om dik te worden” “Neem nog een stuk taart joh, jij kan het hebben! Bij mij vliegt ie meteen naar m’n heupen!” 

Fuck you.  Big time.

Alleen omdat ik niet altijd iedereen vertelde dat ik ging hardlopen, wil niet zeggen dat ik het niet deed.  Als mensen dan eens geintresseerd waren in de Sporty Spice activiteiten in m’n leven was het vaak een “Goh.. Je moet er maar zin in hebben..” Of Joh! Is dat niet wat overdreven?”  En dan meestal met een naar ondertoontje.. 

Jazeker. Zoals ik al zei, rennen (maar sowieso sporten/beweging in het algemeen) was mijn therapie. En op die dure hardloop Nikes na is therapie toch een stuk duurder..  Dus ja het was soms best even overdreven. Ik dreef het zoals ik met meerdere aspecten in m’n leven doe nogal eens op de spits. (zo ben ik)

Maar het zorgde ervoor dat ik m’n toenmalige ex niet in 200 stukjes heb gehakt (met het veels te dure vleesmes wat ik toen der tijd toch écht nodig had omdat het handvat donkerblauw was), maar dat ik het gewoon uit maakte.   Best een goede keus al zeg ik het zelf. 

Overigens ben ik inmiddels al jaren niet meer doorgeslagen naar de overdreven kant. En ik ben steeds meer en meer kracht training gaan doen.  Op Instagram en Feestboek volg ik een paar krachttraining/bodybuilding modellen en ook vele bijna-modellen maar wat meer down to earth en mindere ver van mijn bed show.

Niet iedereen vind een gespierd lichaam mooi. Een vrouwen lichaam dan. Een gespierd mannenlijf en daar glijden vele vrouwen spontaan van de bank. 

Ik vind het wel mooi. Ik word er zo ontzettend blij van als ik een keiharde beuk dag in de sportschool heb! Dat ik PR’s verbreek! Of meer herhalingen dan ik eerst kon… En van m’n spiegelbeeld wordt ik soms ook écht blij verrast! 

Nou zei ik dat ik niet competief was ingesteld. Dat was half waar en half bullshit. Ik doe graag een wedstrijdje tegen mezelf. Er is namelijk niets stoerder dan van jezelf winnen. Plus, zo valt er altijd iets te winnen!

Zo kan je ook beginnen met een actieve levensstijl.. Neem je altijd de roltrap of de lift? Neem de trap en hoppa; je hebt gewonnen!  Als je naar de zevende etage in het ziekenhuis moet om je vroegere buurman op te zoeken die ernstig ziek is, en je wilt niet als een hijgend hertje boven aankomen kan je ook jezelf beloven dat je de trap áf loopt. Iets is beter als niets! 

Maar wat dacht je van de hond een keer extra uitlaten? Of jezelf. Gewoon jezelf uitlaten! Benen strekken, frisse lucht (die uitlaatgassen tellen we niet mee)  Op je werk de trap pakken, of veel vaker even naar het kopieerapparaat. Lopend naar de bakker, op de fiets naar je oma..

Het zijn allemaal kleine wedstrijdjes met jezelf.  

Nou is het helaas toch tijd om met corny quotes te gaan gooien; “You can’t outtrain a bad diet” 

Helaas is grotendeels van het resultaat wat je boekt, wat je goal ook is, afhankelijk van je voeding.   Vrij teleurstellend vond ik dat altijd.. Al train je 6 dagen per week ontzettend intensief.. Als je er te veel of te weinig bij eet brengt het geen resultaat. Hetzelfde geld voor verkeerde voedingskeuzes.  En we willen allemaal resultaat. Of dat nou afvallen, aankomen, sterker worden, gespierder worden of gewoon gezond en fit worden. We hebben een ideaal plaatje voor ogen.

Of misschien wel een fotomapje op je telefoon vol met ideaal plaatjes. Wat het ook is; je doet iets met een doel. 

Nou weet ik inmiddels na jarenlange opslurpen van allerlei kennis die te maken heeft met voeding echt vrij veel.. Maar maak ik zelf rustig nog veel fouten.   Ik heb tenslotte afgelopen dagen 4 x kracht training gedaan en 1 x cardiotraining. En ik zat net toch echt handjes chocolade hagelslag achterover te gooien. Terwijl dat echt geen goed idee is om 23.00 uur … Dit is maar een klein misstapje als voorbeeld. Maar ik maak er een sport van; keihard trainen.. Beulen en zweten als een echte bikkel en gezond eten overdag.. En rond een uur of 22 a 23 komen de munchies.. 

Rooftochten door de voorraadkast. Maar wat je overdag niet koopt kan je niet eten… Dus eet ik soms de meest bizarre dingen. 

Om me vervolgens een minuutje of 10 schuldig te voelen. En alles weg te spoelen met een halve liter thee. En daarna weer te denken “Jaaaaa Nutellaaaa! Fuck it! Ik lepel de pot leeg!”  En dan samen m’n lieve S. boodschappen doen en Nutella in m’n mandje gooien.. (“Is je Nutella weer op? Vreetzak!”) maar heel braaf de Oreo’s en de snoepjes voorbij lopen. Ja S, m’n Nutella is alweer op ja.. En neeee ik neem geen Oreo’s mee. 

I am taking myself in the maling. Adios. Ik ga nog een handje hagelslag eten. 

Weer eens over dankbaar zijn. 

Soms dan heb ik even een momentje van dankbaarheid.

Ik noem ze maar liefkozend “Emo momentjes”   Soms komen ze door een berichtje, soms door een mooie quote, soms door een herrinering, soms door een foto, soms door een scene uit een film of serie. 

Iets kleins of groots, wat ineens maakt dat ik de dingen weer zie zoals ze zijn.  Ik heb een huis. Ik heb een goede baan. Ik ben gezond, ik heb een heleboel onwijs lieve mensen om mij heen, en ik heb een paar onwijs lieve vriendinnen die altijd en eeuwig voor mij klaarstaan. 

Dag in dag uit, 24/7. Niet omdat het moet, maar omdat ze het willen. Ze houden van mij in de puurste vorm van mezelf. Ze houden van de opgetutte ik met een mooi makeupje op m’n snuit gesmeerd en een leuke jurk aan.

Maar ze houden ook van me als ik ongedouched een te groot joggingpak aan heb getrokken. Niet eens de moeite heb gedaan om mascara op te smeren, laat staan m’n haar te borstelen.  Niet schoon, wel fris. Niets wat een beetje Dove & Dior niet op kunnen lossen.  En nee ik schaam me daar niet voor. Ik heb toch schoon ondergoed en sokken aan💁. Ik kom schaamteloos bij je op de koffie zo (nouja, op de thee.. Maar koffie klinkt stoerder)

En tussen die twee versies van de heerlijk ongecompliceerde ik zitten nog wat gradaties van verschil. (Als je mazzel hebt ben ik fris gedouched in joggingpak, of heb ik braaf m’n benen geschoren.)

En dan is er nog een ik waarover schrijven niet zo leuk is..  De al minstens 2 dagen niet gedouched, ook geen opfris plus Dove&Dior poging gedaan. Nee.. De wallen tot op m’n enkels, 10 vogelnestknopen in de vette slierten haar die langs m’n lijkbleke kop met Mount Everest pukkels hangen. En vergeet de dikke rode jankogen niet. Met zwarte kringen mascara van 3 dagen geleden uiteraard. Die versie is nogal schrikken als je me tegen komt. 

Maar mijn lieve vriendinnetjes houden altijd van me. Elke versie, en zelfs om 03.00 uur in de nacht.  Kan je nagaan. Om 03.00 uur ‘snachts hou ik niet eens van mezelf. 

Oke genoeg over de versies van me, myself and I (smell you later bitches).

Dankbaar zijn is iets belangrijk vind ik. Soms vergeet je het even. En dan zie je de kindjes in Afrika op tv..die dood gaan van de honger, of aan vreselijke ziektes. Of je ziet een nieuwsitem over de vele verkrachtingen van jonge meisjes in India.  Of een dier wat mishandeld is. Of je hoort voor de zoveelste keer dat kanker weer een hartverscheurend slachtoffer heeft gegrepen en binnen korte tijd weer een boel harten leeg en verdoofd gaat achter laten. Of de armoede in Nederland die écht geen ver van je bed show is als je je ogen opent.   Of je leest dat een stel idiote voetbalhooligans Rome hebben gesloopt. Dan ben je toch at least dankbaar voor het hebben van een functionerend stel hersenen in plaats van het nadenkend vermogen van een kikkererwtje. 

Maar nee, terug naar de serieuze kant; je kan door grote en kleine dingen dankbaarheid voelen. Het maakt je kwetsbaar. Maar who gives a fuck. Soft as fuck als ik ben wat dat betreft vind ik het heerlijk om eens goed te voelen waar ik allemaal wel niet dankbaar voor ben.

Soms is het zo simpel als een stuk home made caramelshortbread. En soms zo ingewikkeld dat ik het zelf niet eens begrijp.

Vandaag voelde ik een golf dankbaarheid toen   ik tot de conclusie kwam dat twee van mijn lieverds samen speelden om mij te grijpen op Feestboek.  Dat het leedvermaak was over mijn rug is helemaal prima. Love you to the moon and back lieverds. Ook als jullie samen haatsmurfen op mij.

Van de week was vriendinnetje A de sjaak midden in de nacht. En ookal is het iets wat bij vriendschap hoort, het is toch iets prachtigs dat zulke lieve fijne mensen van mij houden. En er midden in de nacht ook zijn als steun en klaagpaal. 

Moraal van dit verhaal; denk eens na over alle moooie dingen om dankbaar voor te zijn.  We zeuren en zeiken al genoeg. Die baggerslecht uitkomende regenbui, de wachtrij bij de supermarkt, de geluidsoverlast van de buren, de dure boete die écht slecht uit komt..  Het zijn de kleine dingen, maar wij maken ze groter dan nodig.. De kleine dingen, zoals een onverwacht bezoekje, een dagje winterzon, een heerlijke training in de sportschool, een lekker broodje, een knuffel of een “drive save” smsje.. Die kleine dingen.. Wees er dankbaar voor.  Liever lachrimpels (Thanks K!) dan droeftoeter rimpels zullen we maar zeggen.

Weltrusten. Ik ga slapen op m’n elektrische dekentje. Met tevreden knorrende kat naast me. 💗

Beveiligd: Opa

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.

Random gebrabbel

Gisteravond na een heerlijk gezellig avondje (uit eten met jarig vriendinnetje C en haar lieve bestie A) was ik nog de sportschool ingedoken omdat ik thuis kwam met veel te veel energie!
Jep, I know, ik ben de enige idioot die dan niet op de bank ploft maar eens even lekker gaat zweten in de sportschool.
Maar goed.. Toen ik dus thuiskwam uit de sportschool rond 22.30 uur flikkerde ik al snel als een blok in slaap.
Stinkend in m’n joggingbroek en nog kleffe sportbh (ALWAYS PROTECT THEM BOOBIES!).
Want zo ben ik.
Toen ik wakker werd omdat m’n harige terrorist op 4 pootjes bedacht dat het tijd was voor een zakje Hill’s (want ja het is een kleine harige terroristische diva) en mij daar uiteraaaard voor wakker moet maken omdat ie zelf niet even zo’n zakje open kan trekken. kutleven zo afhankelijk

Oke ik dwaal af.. Wakker dus. Nadat ik tot de conclusie kwam dat een douche geen overbodige luxe zou zijn besloot ik alleen de mascara van m’n ogen te schrobben. (Want beter stinkend wakker worden dan met panda ogen ladies!)
Oh en facewashje voor de opgedroogde zweetrestjes. (Want daar krijg ik pukkels van)
Hoppa. Stinkend m’n bed in. Die moet ik vandaag toch verschonen dus not a single fuck was given.
Ik check de Facebookchat met S, en gooi er nog even snel een weltrusten berichtje overheen. Want zo gaat dat. Als je geen relatie hebt om elke nacht weltrusten te wensen dan doe je dat gewoon tegen andere loved ones!
(Leuke daar aan is dat je soms de meest hilarische berichtjes terug krijgt, en het komende uur niet slaapt, maar aan het bellen bent!)

Stinkend als een bunzing (of een otter.. Of een bever.. Stinken otters en bevers eigenlijk?) werd ik wakker.
Goeiemoooorgen krijsende k*ttweeling van twee hoog.
Boos zoek ik in het donker m’n telefoon om te kijken hoe laat het is.
05.05. (Mooie tijd om die pestpokkentweeling van twee hoog te schoppen en kijken of ze stuiteren…)

Ik gooi er wat vriendelijke verwensingen uit in het niets. En bedenk me dat het toch wel heerlijk is dat er niemand met een onevenredig ochtendhumeur naast me ligt..
Ik gooi m’n telefoon aan de kant (dit zou ik overigens níet doen als ik die Iphone 6 in bezit had.. Maar ik heb een iphone5-met-kapotte-homeknop dus dat is een legitieme reden om er wél mee te gooien. Iemand die mij een Iphone 6 kado wilt doen is altijd welkom uiteraard. Ik bak dan caramel shortbread voor je en trust me die is erg lekker toch S?)

Goed.. Ik had dus m’n iphone5-met-kapotte-homeknop aan de kant gegooid en ging verder slapen.
Ik bedacht dat ik vanmiddag gezellig ga lunchen met S. En uiteraaaard kreeg ik meteen honger.
Eten. Die hoort in het slapen, sporten, sexen rijtje. SSS. En de E van eten. Waarom begint Eten met een E in plaats van met een S?
“Wat zijn jou hobbies?”
“SSSS”

Maar nee. Goed, just kidding. Eten dus. Ik heb honger!
Gisteravond heb ik m’n favo uiensoep met broodjes knoflookboter weer eens gegeten. (nog een goede reden om alleen wakker te worden…)
Ik denk aan van alles waar ik trek in heb. En aan alle mensen die ik liefheb.
Ik hoor S al zeggen; “Heb je weer een emo momentje?”
Ja.. En het is verdomme midden in de nacht. Zoveel hou ik dus van jullie lovelies!

Tijd om verder te slapen. Ik hoor iemand met de deur slaan en krijsen. De terror tweeling van twee hoog wil weer snoep. Ik wordt lichtelijk agressief maar kalmeer met de prettige gedachte dat ik oordopjes op grijpafstand heb liggen.
Plopplop, zo. Ik slaap. Kusjes!

En toen ik dus nu net weer wakker werd als een driedubbele stinkende bunzing mét 3 onderhuidse pukkels op m’n kin en C via de app klaagde over het feit dat ze nog een uur had om ‘dr haar, makeup en kleding te fixen.. Toen he.. Toen was het weer zo’n “Wat hou ik toch van het leven” momentje.
Tuurlijk zijn er factoren die missen. En mensen die ik mis.. Maar dat weegt niet op tegen het geluk van gezond zijn, lieve mensen om mij heen, een fijn huis (ookal ben ik Hollands Slechtste Huisvrouw) en alle andere heerlijke cliches.
En nu ga ik S wakker bellen; gewoon omdat het kan.

De Nike Fuckband.

Zolang ik me kan herinneren ben ik liefhebber van Nike.
– Hun hardloopschoenen zijn mooi, én lopen heerlijk. I mean; als je een tomaatrode kop hebt, het zweet van je af druipt, en je haar door het zweet is ontploft.. Dan kan je nog altijd stoer kijken en denken; “BUT MY RUNNINGSHOES ARE PRETTY FUCKING AWESOME BITCH!” Dénken he, want praten kan je beter niet doen. Gewoon omdat je klinkt als een sufgeneukte aangespoelde zeehond.
– Hun gewone sneakers zijn pwetty f*cking awesome. Zo was ik vorige maand in de 7e sneaker hemel toen vriendinnetje C. de officieel-250-euries-kostende Nikes van mijn dromen in de outlet zag staan én mij kwam halen en terugbracht omdat ik toen nog op krukken rondhobbelde. Ware liefde zeg ik je! zowel die Nikes als vriendinnetje C

– Hun sportkleding is nogal pricy, maar het gaat wel echt lang mee! Het blijft goed in de pasvorm. Zodat je niet na 10 keer wassen denkt dat je 10 kilo bent afgevallen omdat je hardlooplegging ineens lubberd..
Hun korte hardloopshortjes zijn maatschappelijk verantwoord. Dat wil zeggen; het levert geen onsmakelijke taferelen op tijdens hardloopsessies. Niks met uithangende billen, en er schijnt ook niks door. en nee ladies, doorschijnende sportbroekjes is gewoon net zoiets als een fucking witte legging.

En nu komt ie;
De Nike Fuelband SE. SE staat voor second edition. (Er is het een en ander aan verbeterd)
Al maanden wil ik zo’n activitytracker, maarja.. Voor een activitytracker moet er wel wat te tracken zijn.. Een essentieel onderdeel ontbrak afgelopen maanden; de activity. Ik zat met een knieblessure en bewegen.. Let’s not talk about it.

Maar I’m back, en ik maakte een dealtje met mezelf; Na de eerste 5km hardlopen zonder pauze zou ik zo’n ding mogen kopen van verder-totaal-niet-technische ik.
Ookal wou ik na 1,5 km een oud mannetje van zijn zuurstof tankje beroven. I didn’t and I made it. Op pure koppigheid denk ik. Want m’n conditie is op vakantie. Naar een hutje op de hei vreee ik..

Stond ik dan in de Apple Store.
De Jawbone up24 of de Nike Fuelband SE.
De keuze was snel gemaakt;
-De Fuelband heeft een tof “beeldschermpje”
-Hij heeft een horloge functie
-Hij sluit stevig en goed
-Hij was er in zwart met felroze details.
-Hij is van Nike.
-Hij is van Nike.
-Hij is van Nike.
-Hij is van Nike.

Zo ging ik dus maandag als een blije muppet naar huis.
Met een Nike Fuel Band.
Toen ik eenmaal alles geinstalleerd had was het al laat. Dinsdag ging mijn eerste “D-Day” worden, ik wou m’n goal halen!
Dinsdag ging prima, 5k rennen en wat dagelijkse beweging en bammmm 3000 fuelpoints waren binnen.
Woensdag en donderdag ging ook prima.

Vandaag had ik trainingsdag van het werk. Kans is te groot dat m’n nieuwe vriendje om m’n pols stuk zou gaan. Dus ik liet ‘m thuis. Keihard me best gedaan… Om toch nog dat verdomde goal te halen. Ik heb me he-le-maal suf gekickbokst…
De sessie kickboksen begon ik vóór 00.00 uur… Dus gewoon op vrijdag.
Ik bikkelen als een of andere totaal imbeciel geworden springkikker…
Doet die Nike Fuckband die punten die ik ná 00.00 gehaald heb, meetellen voor zaterdag!

IMG_1402.PNG

Fuck you Nike. FUCK YOU BIG BIGGGGG TIME!

Ik ben overigens wél tevreden verder.
Het gekke ding is niet alleen mooi, maar hij motiveerd écht om nog even actief te worden.
Let’s see hoelang deze roze activity tracker mijn activity gaat tracken.
So far so good. Aluwel.. Ik vind dat ik vrijdag gewoon m’n Fuel Goal had moeten halen.

Nike; Fuck you. But I still love you.

Nachtdienst & cv man

Omdat m’n cv ketel al maanden een beetje lekte en ik dat pas doorhad toen de tas winterkleding die eronder stond begon te verotten van de druppels water die er steeds opvielen… schakelde ik toch maar eens m’n pa’s trouwe cv-repareer meneer in.
Zo’n tas winterkleding weggooien is natuurlijk niet fijn, alles is verrot. “Het weer zit erin” zoals m’n moeder zei…
Prima. Dat wordt weer shoppen met mijn lieve vriendinnetje en tevens persoonlijke stylist C.

Maar die cv ketel moet toch gemaakt worden. Waarom dan geen afspraak maken na je laatste nachtdienst? Allemachtig prachtig goed idee! Vier fucking nachtdiensten en dan in de ochtend na je laatste nacht om 8 uur een afspraak. Het leek zo’n goed plan. zoals ik wel vaker goede plannen heb….

Zo’n plan waarvan je denkt op de dag dat je de afspraak maakt; “Dat komt wel goed”

Nee! Het komt niet goed. Die laatste nachtdienst was weer een hele gezellige, maar wel een waarbij er gevochten moest worden van 04.00 tot 07.00 uur om m’n ogen open te houden. Normaal krijg ik altijd een 03.00-uur-snachts-ik-wil-verdomme-slapen-ik-haat-nachtdiensten-dip.

Vroegah, toen ik nog suikerverslaafde was, vrat ik dan een zak M&M’s weg.. Of een doosje Kinderchocolade. Op 32 onderhuidse pukkels met Mount Everest omvang de volgende dag na, was er weinig aan de hand.
Ik kreeg de sugarrush, en zodra de sugarcrush kwam, nam ik gewoon een Kinderbueno. Zo werkte dat. Het leven van een suikerverslaafde is easy peasy. Voor elk probleem was een passende oplossing.

Afgelopen nacht was anders. Ik had een bakje ananasjes bewaard voor drie-uur-‘snachts-en-ik-wil-slapen-dip.
Alleen dat bakje ananasjes besloot ineens niet goed meer te zijn. FUCK YOU ALBERT HEIJN, dit is sl de 3e keer dat ik dit heb met ananasstukjes!

Gelukkig bood een halve liter munt thee en een eierkoek van een collega uitkomst.
Ik knapte weer op, voor 5 hele minuten.
Een kleine impressie van mijn uitspraken en gedachten in de uren van 03.00 uur tot 07.00 uur.

“Kudtleven” “Ik had professioneel beddentester moeten worden” “Ik wil suiker! Kilo’s!” “Ik haat iedereen” “Ik mis m’n bed” “Je zuster op een houtvlot” “Ik doe een moord voor m’n bedje” “Ik ga morgen een miljonair aan de haak slaan, nooooit meer nachtdienst!” “Oke weetje misschien is het handiger als ik de staatsloterij win”
“Als ik nu m’n been breek mag ik dan slapen?” “Ik ga de snoep automaat plunderen hoor!” “Staat die fucking tering klok stil ofzo?” “Ik rij zo langs m’n Redbull verslaafde vriendinnetje en zuip ‘dr hele koelkast leeg”
“Ik heb trek in tonijn sashimi” “Waarom maken spinnen zo bizar snel een spinnenweb? Hebben ze niks beters te doen?” “Oke dan neem ik wel een koffie” “Gadverdamme niet te zuipen die bende!” “De ochtenddienst moet opschieten hoor want ik sterf” “Ik ga huilen hoor”

Toen het eindelijk einde dienst was, en ik naar huis gereden was zonder een lantaarnpaal te kussen er kan tenslotte veel gebeuren tijdens 1000 meter scooteren met je ogen dicht lag ik dan ook binnen no time in bed.
Tot ineens het alarm ging van m’n telefoon…
De CV man staat zo voor je deur.
Haat m’n leven momentje!
Toen de CV man smste dat hij een half uurtje later kwam besloot ik maar schijt te hebben. Hij deurtbelt me maar uit bed.

Ik ben kapot, de CV man lult m’n oren van m’n zombiekop en het Turkse brood wat ik als ontbijtje gehaald heb is al half op! Ik sluit mezelf met mijn trouwe huistijger op in de slaapkamer!

Planning en vooruit denken;
I suckkkkk at it!

Huilend wakker worden

Ik heb altijd hetzelfde ochtendritueel als ik net wakker ben… (Tenzij de wekker om 05.00 uur gaat, dan bestaat er no such thing as een ochtendritueel, WANT HET IS DAN NOG FUCKING NACHT)

– M’n kleine harige liefde van m’n leven komt gezellig bij me liggen omdat ie merkt dat ik aan het wakker worden ben.
– Ik kriebel die verwende haarbal lekker achter z’n oren.
– Hij zoekt zijn favo plek op; bovenop m’n boobs, het blijft een kerel!
– Ik pak m’n telefoon erbij en lees de appjes die ik gemist heb en daarna Feestboek. ja zo treurig ben ik!

De rest van m’n ochtendritueel blijft geheim, want anders weten jullie straks allemaal dat ik daarna een uur lang half naakt door m’n huis loop terwijl ik thee drink, ontbijt, me bedenk of ik vandaag of volgende week ga stofzuigen en met welke shampoo ik m’n haar ga wassen. Vragen des levens lievelingen!

Nee.. Vandaag kwam ik niet verder dan Feestboek.
De appjes waren er een van m’n zus of ik vanavond ook bij het etentje ben ter ere van opa’s 87e verjaardag. I’ll be there! En een groepswhatsapp die ik pas ga lezen als ik moet poepen, want dat duurt me te lang… Oh en ja; vrouwen poepen ook.

Toen dus Feestboek. De gebruikelijke post op vaderdag. (Niet van vaders maar van moeders, want die posten over vaderdag, maar das misschien leuk voor een andere blog)
Wat mensen die een wilde zaterdagnacht hebben gehad.
Iemand die zijn Tinderdate na een week al liefde noemt, en wat Leuke Posts van Feestboekjes die ik Geliked heb.
Oh en een filmpje van een leuke vrouw die een emmer vol kittens heeft. En die kittens er een voor een met haar poezelige mooi gemanicuurde handen er voorzichtig uitpakt en mee kroelt voor de camera.

Ohnee grapje. EEN VIES SMERIG PESTPLEURES TERINGWIJF. EEN HARTLOZE TAKKENTEEF!
IK WIL ‘DR SLAAN, IK WIL ‘DR KRABBEN MET MIJN PERFECT ORANJE GELAKTE NAGELS. IK WIL ‘DR SCHOPPEN MET NAALDHAKKEN! IK WIL EEN PALMBOOM IN ‘DR REET DOUWEN! AND YESSS THAT DOES FIT! IF IT DON’T FIT I WILL DAMN FUCKING SURE FORCE IT THIS TIME
DAT WIJF GRIJPT DIE KITTENS UIT DIE EMMER ALSOF HET ZAKJES STRONT ZIJN, EN SMIJT ZE IN EEN SNELSTROMENDE RIVIER.

Fucking Feestboek start tegenwoordig die filmpjes automatisch op, zonder dat je op play hoeft te drukken. FUCK YOU FEESTBOEK.

En nadat mijn bloed in een nanseconde van net wakker-en-in-purry-fluffy-kattengeknor-modus naar nog kokender als lava ging. Begonnen de tranen te stromen.. Huilend werd ik wakker. Allerlei middeleeuwse martelmethoden waar ik normaal misselijk van word lijken ineens volkomen hip.

Ik haat mensen die dieren pijn doen zo diep….. Zo verdrietig word ik ervan.. en zo ontzettend woest en agressief.
Ik kan op films niet eens kijken naar een scene waarin iemand gemarteld wordt (Ook omdat het in real life gewoon echt gebeurd) zonder er nachtenlang last van te hebben.. (Ik kijk dan ook niet, en zelfs de geluiden wil ik niet horen)

En na het zien van dit filmpje (en ik heb ‘m niet eens volledig gekeken gelukkig) heb ik zelf martelgedachten. Ik zie er volkomen het nut van in.
Ik gun haar geen dood, ik gun ‘dr pijn!

Beetje bizarre blog dit, sorry.. M’n tranen zijn opgedroogd. Ik ga thee zetten.

50 tinten grijs, nu echt.

Ik schreef al eens iets over 50 shades of fuck my body en al eens over diezelfde 50 shades maar dan fuck my face

Maar dat ging niet over sex.. Verre van zelfs!

Nou ben ik afgelopen vrijdag naar 50 tinten grijs – De Parodie geweest. In de stadsschouwburg van Haarlem. Ik hou niet van theater. Maar zuslief gaf me dit kado voor m’n verjaardag. En ik vond de 50 shades boeken geweldig. Na Harry Potter waren dit de boeken waarvan ik echt zou willen dat er 200 delen zouden zijn.. Maar nee.

Tijdens de wandeling van Haarlem station (met terrasjes tussenstop) naar de stadsschouwburg kletste zuslief en ik gezellig bij.. We zagen het al voor ons, een schouwburg vol over sex pratende vrouwen. Daar waren we het over eens..
Toen we er eenmaal waren lag de leeftijd een stuk hoger dan ik verwachtte.. Met mijn 26 jaar was ik, op een paar bezoekers van ook ongeveer mijn leeftijd, veruit de jongste! 30 tot 45 of misschien nog wel ouder leek de doelgroep…

In de Parodie speelde Birgit Schuurman de rol van Anastacia. En ze zette het onzekere verlegen persoontje van Ana ontzettend goed op toneel. Ik heb me een sixpack gelachen om alle grappen, vunzige liedjes, en zogenaamd geile dansjes…

In de pauze had alleen niemand het over sex! Niemand! Serieus, ik heb geen woord gehoord wat iets met sex te maken had.
Niets niets niets.. Iedereen was een beetje tam sinaasappelsap met frutsels for fuck sake! of goedkope wijn aan het drinken.. Ik hoorde dingen over kinderen op de opvang, boodschappen en “wow Birgit is wel erg magertjes geworden he”

Niemand praatte er over sex! I mean, waarom ging het niet over sex? Dat hele toneelstuk is sex, wel met heel veel humor, maar waarom praat men er niet over? Al die vrouwen kunnen mij niet wijsmaken dat De Mr Grey niets in ze heeft los gemaakt. Niemand die ineens denkt “Yes please, rough it up a little” of “Ja, bind mij maar eens lekker vast”? Nee? Echt niet? Ik geloof er geen fuuuuck van. We alll enjoyed those books. Stiekem of met partner. Maar die boeken hebben wat los gemaakt in heeeul veel vrouwen.

Met zuslief had ik het erover..
Ik vroeg aan zuslief of het aan mij lag.. Of dat al die huisvrouwen van gemiddelde leeftijd met hier en daar een verdwaalde meegesleepte kerel nou zo vreselijk preuts waren geworden dat ze sex gerelateerde woorden net zo erg vinden als ik de woorden “pittig kapsel”
Ben ik de enige die sex wél met een paar vriendinnen bespreekt? Please say it isn’t so!

Ik hoorde huisvrouw 1 tegen huisvrouw 2 zeggen met een verlegen glimlachje “Nou ik vind het maar niks hoor.. Het is wel grappig maar je laat je toch niet slaan door je man”
Ok, 6 keiharde klappen op mijn geliefde kont ,vastgebonden op een stoel, gaat mij ook te ver… Maar spice it up a little. Je hoeft niet met je benen wijd als een dood kevertje op je rug te liggen wachten tot je kerel (of vriendin) je een werelds orgasme bezorgd…

Het is toch ook heus lekker om alle hoeken van je slaapkamer of gewoon je hele huis (of het bos/strand waar de fuck dan ook) doorgesmeten te worden? Niet alleen maar vanille sex, zoals Mr Grey dat noemt, maar ook gewoon keiharde porno…

Anyway, onderweg naar ’t station en een patatje pinda zei zuslief “jij bent wel een beetje schaamteloos he” ik zei “Ik praat gewoon over sex… I mean, daar heb ik toch vriendinnen voor”

Ik bespreek mijn sexleven of voorkeuren echt niet met iedereen, dat is en blijft alleen voor vriendinnen.. Maar erover praten is geen schande, en niks om je voor te schamen.
En experimenteren is ook geen schande, tenzij je van die dingen doet waarbij je bijna doodgaat.. Wurgsex.. Of jezelf met vleeshaken op laten takelen aan het plafond… Dat snap ik allemaal écht niet.
Bedoel dan niet dat dat wél een schande is. Jezelf een pittig kapsel aan laten meten is pas een schande! Maar oke, ik ben niet van de pittige kapsels, maar ook zeer zeker niet van de vleeshaken door m’n lieve huidje… Is nie fijn nie!
Maar goed. So far dus over sex. Ik vind dat men er gewoon over mag praten.

50 tinten schaamteloos! fuck yeah

Ps. Bridget was écht heel mager.. Ik vond ‘dr met wat vormen en vlees er beter uitzien, maar het blijft toch een prachtige vrouw!